Mooi

Oh jongens en meisjes, soms, als je zo’n hele zondagachtige vrijdag (Tweede Kerstdag dus) de hele dag serie kijkend en internettend op de bank spendeert, kom je zoveel moois tegen. Na een heel seizoen Sex And The City er doorheen te hebben geknald, stuiterde ik op Larsson & Jennings. En nee dat is geen nieuwe serie. Of film. Of interieurmerk. Het is m’n nieuwe lievelingshorlogemerk. En iemand die mij goed kent, weet dat ik weke knietjes krijg bij mooie klokjes om polsjes en een zwak heb voor horloges. Dus. Larsson & Jennings. Bij deze.

Continue reading Mooi

Je lichaam in het stopcontact

Geloof het of niet, maar zo’n twee uur geleden lag ik nog volledig onder narcose op een yogamatje mezelf van de warrior pose balanserend naar de V-houding en omgedraaid terug naar de child pose te werken. En nu lig ik onder twee dekens in m’n bed zen te zijn. Echt waar.

Nou oké, heel eerlijk gezegd is dat wel een klein beetje overdreven, maar niet gelogen: yoga is relaxed. Hoewel ik aan het begin van de les m’n lachen niet kon houden toen ik op de een of andere miraculeuze wijze de achterkant van m’n tanden zou moeten voelen, rolde ik na een half uur soepel van de ene strijdhouding naar de andere. En ik vond het oprecht iets hebben. Iets grappigs, iets lekkers, iets bijzonders. Alsof m’n lichaam even in het stopcontact heeft gezeten en zichzelf volledig heeft opgeladen en soepel door het leven gaat. Ik ben zowaar gewoon oprecht een beetje rustig. Werelds!

En nu is het enkel nog een kwestie van wachten op de spierpijn van morgen. Gezellig joh, dat yoga.

Proost op Oost

Zo. Anderhalve maand later ben ik een ingeschreven Amsterdammer, heb ik m’n concept-scriptie opgeleverd en is Nederland op weg naar het Wereldkampioenschap voetbal. Hoeveel mooier wil je het hebben?

Dat is natuurlijk een retorische vraag, want we weten allemaal dat perfectie niet bestaat en er altijd iets te wensen overblijft. Of zoals Jennifer Aniston in Friends zo mooi verwoord: “If I had one wish I would wish for three more wishes.” Maar buiten dat gaat voor niets wél de zon op en krijg je na elke dag dus weer zomaar, gratis en voor niets, een nieuwe dag. Dus proost op mijn Amsterdamse leventje in Oost én op die nieuwe dag die je elke keer maar weer doodleuk voor lief neemt, maar eigenlijk best wel heel erg bijzonder is.

Toetje

Transcripten schrijven. Dat is dus echt het toetje na het interview! Lekker balen van je eigen stem en half-gebakken lachje om grapjes waar je in een interviewloos leven nooit ook maar een kik om zou geven. Dat, gecombineerd met honderd ‘eigenlijkjes’, ‘gewoons’, nog eens tien keer zoveel ‘zeg maars’ en zinnen die taaltechnisch verre van ABN zijn.

“Dus het is eigenlijk veel ook via het netwerk gewoon zeg maar?” Da’s eigenlijk gewoon zeg maar ook niet zo’n hele kloppende zin ook toch eigenlijk? En dat was dan pas interview één… God, blijf je bij me?