Mooi

Oh jongens en meisjes, soms, als je zo’n hele zondagachtige vrijdag (Tweede Kerstdag dus) de hele dag serie kijkend en internettend op de bank spendeert, kom je zoveel moois tegen. Na een heel seizoen Sex And The City er doorheen te hebben geknald, stuiterde ik op Larsson & Jennings. En nee dat is geen nieuwe serie. Of film. Of interieurmerk. Het is m’n nieuwe lievelingshorlogemerk. En iemand die mij goed kent, weet dat ik weke knietjes krijg bij mooie klokjes om polsjes en een zwak heb voor horloges. Dus. Larsson & Jennings. Bij deze.

Continue reading Mooi

Je lichaam in het stopcontact

Geloof het of niet, maar zo’n twee uur geleden lag ik nog volledig onder narcose op een yogamatje mezelf van de warrior pose balanserend naar de V-houding en omgedraaid terug naar de child pose te werken. En nu lig ik onder twee dekens in m’n bed zen te zijn. Echt waar.

Nou oké, heel eerlijk gezegd is dat wel een klein beetje overdreven, maar niet gelogen: yoga is relaxed. Hoewel ik aan het begin van de les m’n lachen niet kon houden toen ik op de een of andere miraculeuze wijze de achterkant van m’n tanden zou moeten voelen, rolde ik na een half uur soepel van de ene strijdhouding naar de andere. En ik vond het oprecht iets hebben. Iets grappigs, iets lekkers, iets bijzonders. Alsof m’n lichaam even in het stopcontact heeft gezeten en zichzelf volledig heeft opgeladen en soepel door het leven gaat. Ik ben zowaar gewoon oprecht een beetje rustig. Werelds!

En nu is het enkel nog een kwestie van wachten op de spierpijn van morgen. Gezellig joh, dat yoga.

Toetje

Transcripten schrijven. Dat is dus echt het toetje na het interview! Lekker balen van je eigen stem en half-gebakken lachje om grapjes waar je in een interviewloos leven nooit ook maar een kik om zou geven. Dat, gecombineerd met honderd ‘eigenlijkjes’, ‘gewoons’, nog eens tien keer zoveel ‘zeg maars’ en zinnen die taaltechnisch verre van ABN zijn.

“Dus het is eigenlijk veel ook via het netwerk gewoon zeg maar?” Da’s eigenlijk gewoon zeg maar ook niet zo’n hele kloppende zin ook toch eigenlijk? En dat was dan pas interview één… God, blijf je bij me?

De jeugd van vroeger

Dikke respect en een hoop medelijden voor de jeugd van vroeger, want halleluja hoe hebben zij in godsnaam een scriptie geschreven zonder computer en ctrl+c/ctrl+v?! Wat dat betreft mag ik van groot geluk spreken dat ik zo’n nineties kidje ben en m’n weg op internet en in Word beter weet dan in mijn toekomstige woonplaats Amsterdam (ja, dat is juist, toekomstige woonplaats, doe maar een dansje). Geen scripties schrijven met een oldskool pennetje en dan je net geschreven stukje weer wegkrassen om het vervolgens onder een ander kopje weer net zo leuk (alleen dan lelijker) opnieuw op te schrijven. Gewoon typen, selecteren en de ctrl-toets z’n werk laten doen.

Koud kunstje, zo’n scriptie.

thesis scriptie